Marieke Dijkers

Biografie van Marieke Dijkers

Als klein meisje was Marieke Dijkers al dol op boeken. Haar moeder las haar regelmatig voor en vanaf het moment dat ze zelf kon lezen, was ze niet meer te stoppen. Ze las het ene boek na het andere en kon urenlang wegdromen in de wereld die de schrijver of schrijfster wist neer te zetten. Op haar achtste nam ze zich vastbesloten voor, om later zelf te gaan schrijven.

Na de middelbare school begon Marieke aan de lerarenopleiding Duits. Vervolgens behaalde ze haar diploma Nederlands en vond ze een baan in het voortgezet onderwijs. Het lesgeven vindt ze geweldig. Toch bleef de kinderdroom om schrijfster te worden ook aanwezig.

Die droom maakte ze in 2009 met het uitkomen van haar eerste boek waar. ‘Obruni, obruni!’ verscheen in eigen beheer bij uitgeverij Boekenbent en draait anno 2015 in de 5e druk. De gehele opbrengst van de titel komt ten goede aan kindertehuis Hanukkah in Ghana, de inspiratiebron voor het verhaal.

Voor haar tweede boek werd ze geïnspireerd door haar leerlingen. Smartphones en internet zijn niet meer weg te denken uit het leven van de moderne tiener. Iedere lezer zal zich dan ook herkennen in ‘What’s Appening?’, waarin social media en digitaal pesten de hoofdrol spelen. In combinatie met een ijzersterk theaterprogramma van de stichting Safe School en een lespakket voor scholen in het basis- en voortgezet onderwijs weet dit boek zijn weg razend snel te vinden en de doelgroep te bereiken.

Interview met Marieke Dijkers

Naam: Marieke Dijkers
Geboren: op 16 april 1982 in Almelo
Woont in: Weerselo

Waarom ben je schrijfster geworden?

Ik heb altijd veel van lezen gehouden. Als kind vond ik het al bijzonder hoe een schrijver je kan meenemen in een verhaal. Hoe je avonturen kunt beleven, andere culturen kunt ontdekken, nieuwe dingen kunt leren, gewoon door een boek te lezen. Toen ik 8 jaar was, wist ik: dat wil ik later ook doen. Ik wil lezers net zo meeslepen in een verhaal als dat mijn schrijvershelden dat bij mij doen.

Heb je een speciale schrijversopleiding gedaan?

Nee, die is er niet. Je kunt natuurlijk wel journalistiek of Nederlands studeren, waarbij je veel met schrijven te maken krijgt, maar er is geen schrijversschool.

Welke opleiding heb je dan gedaan?

De lerarenopleiding. Ik ben lerares Nederlands, Duits en Engels en werk in het voortgezet onderwijs.

Hoe kwam je op het idee voor je eerste boek?

Een vriendin van mij heeft een kindertehuis in Ghana (www.mchildcare.nl). Toen ik als vrijwilligster bij haar was om in het kindertehuis te helpen, maakte ik van alles mee. Dat was het moment waarop ik dacht: ‘hier kan ik een boek over schrijven’. Ik heb toen mijn ideeën in mijn reisdagboek geschreven en terug in Nederland ben ik begonnen met schrijven.

Is het verhaal ‘Obruni, obruni!’ echt gebeurd?

Bijna alles is echt gebeurd. Sommige dingen zijn mij overkomen, andere dingen zijn bij Mariette (mijn vriendin in Ghana) of bij andere vrijwilligers gebeurd. Jolien heb ik erbij verzonnen, zodat ik alles bij één hoofdpersoon kon plaatsen.

Hoe ben je op het idee gekomen voor je tweede boek, ‘What’s Appening?’

Over pesten is al heel veel geschreven, maar over digitaal pesten nog niet. Daar wilde ik iets aan veranderen. Pesten is van alle tijden is, maar digitaal pesten is echt een probleem van nu. Achter een beeldscherm durven de meeste mensen veel meer dan in het echt. Ze hebben niet door, hoeveel verdriet ze een ander daarmee doen en hoe het het zelfvertrouwen van iemand kapot maakt. Dat wil ik met dit boek laten zien.

Ben je vroeger zelf gepest, dat je nu iets tegen pesten wilt doen?

Ja, ik ben vroeger inderdaad gepest. Toen was er alleen nog geen digitale wereld. Thuis was ik veilig, daar kwamen de pestkoppen niet binnen. Tegenwoordig kun je je veel moeilijker voor de wereld verstoppen. Via social media en mobiele telefoons kunnen ze je overal bereiken. Bovendien zagen ze het vroeger aan mij als ze te ver gingen. Ik kreeg dan bijvoorbeeld een rood hoofd of had tranen in mijn ogen. Van achter je beeldscherm zie je dat niet. Een opmerking die je grappig bedoeld had, kan daardoor heel verkeerd overkomen zonder dat je het merkt.

Hoe kwam je op het idee om met Safe School te gaan samenwerken?

Dat ontstond heel spontaan. Tamara en ik hadden een gesprek over haar nieuwe theaterprogramma en mijn nieuwe boek. Toen ik vertelde, dat het over digitaal pesten ging, riep ze heel spontaan: ‘oh, wat leuk! Daar moet mijn nieuwe show ook over gaan!’ Toen hebben we besloten samen te gaan werken. Het boek en het theaterprogramma staan los van elkaar, maar hebben ook met elkaar te maken.

Beantwoord je zelf je fanmail?

Zeker weten! Ik vind het elke keer weer geweldig om berichtjes te krijgen van jongeren (en ouderen!) die mijn boek gelezen hebben en er enthousiast over zijn. Dat blijft bijzonder. Het is zo leuk om te lezen dat iemand helemaal in het verhaal zat en er om moest lachen of huilen. Ik vind het ook erg leuk om te lezen dat kinderen hun boekverslag of boekbespreking over mijn boek doen. Dan heb ik bereikt wat is als meisje van acht wilde bereiken: lezers meeslepen in een verhaal.

Komt er een film uit van je boeken?

Dat zou natuurlijk geweldig zijn, maar zoiets heb ik zelf niet in de hand. Filmmakers kopen de filmrechten als ze denken dat een boek geschikt is om te verfilmen. Laat ze maar weten, dat mijn boeken dat volgens jullie zijn!

Laatste vraag: wat lees je zelf graag?

Ik hou van heel veel soorten boeken: jeugdboeken, romans, historische verhalen, detectives, fantasy, het is maar net waar ik zin in heb. Bovendien lees ik in het Nederlands, Engels en Duits. De taal van een boek maakt me dus ook niet uit. Maar als ik jullie een tip mag geven? Mijn absolute favoriet is de Stravaganza-serie van Mary Hoffman. Die boeken heb ik al heel vaak gelezen. Ik kan ze iedereen aanraden!

Schrijfster Marieke Dijkers